باز دل نورانی از اشراق نور حیدر است
کعبه اینک میزبانی می کند از میر عشق
عشق یابد آبرو از کیمیای پیر عشق
خانه ی حق زاشتیاق روی او شد سینه چاک
بام کعبه شد تجلیگاه آن مولود پاک
هاتفی آواز داد از بارگاه کبریا
گفت ای بنت اسد ای حامل نور خدا
پای در این خانه نه کاین وادی طور علیست
خانه را گر هست نوری لاجرم نور علیست
خانه ای کز روز اول بد مطاف اهل دل
گشت از دیدار روی دلربای او خجل
کعبه محرم گشت و بر گردش طواف آغاز کرد
بر رخ زیبای او خندید و کشف راز کرد
گفت ای سر وجود کائنات ای بوتراب
ای گرفته نور از نور جمالت آفتاب
هرچه زیبایی به عالم از رخ زیبای توست
کعبه ی دل کوی دلجوی تو و زهرای توست
قاف عشق از قامت رعنای تو معنا گرفت
کار عشق از گرمی بازار تو بالا گرفت
قلب بی عشق تو جولانگاه وسواس و هواست
دل که در بند تو باشد بارگاه کبریاست
عشق ناب تو سپر بر آتش خشم خداست
شیعه را براین سپر در آن جهان امید هاست
من به بند فتنه های آرزو گشتم اسیر
ای "قسیم النار و الجنه" علی! دستم بگیر
رحمت و خشم خدا آه دل و لبخند توست
گوشه ی چشمی به کارم کن که دل در بند توست
ای امام انس و جن! ای جانشین مصطفی!
ای گرفته جان ز ایثار تو دین مصطفی!
انحنای ذوالفقارت امتداد عاشقی است
سوز و سازت در دل شبها نماد عاشقی است
همزبانت در غریبی ها زبان چاه بود
محرم راز تو نخلستان و نور ماه بود
کربلا غوغای اسماعیل بی پروای توست
وارث فریادهایت زینب کبرای توست
کربلا آیینه ی جانبازی و احساس توست
ساقی لب تشنگان با وفا عباس توست
کربلا میعادگاه عاشقان بی سر است
راه و رسم شیعه بودن فرق چاک اکبر است
حیدری شیر خدایی دست تو دست خداست
هرکه مست عشق تو شد حیدرا! مست خداست
نی خدایی نی جدایی از خدا پس کیستی؟
من همین دانم که رمز هرچه هست و نیستی
میر خیبر شیر خندق مقتدای شیعه ای
کعبه ای میقاتی و سعی و صفای شیعه ای
چون خدا نور تو را در خانه ی دل ها نهاد
آدم اندر جستجویت پای در دنیا نهاد
نوح و ابراهیم و عیسی بنده ی کوی تواند
معتکف در سایه ی محراب ابروی تواند
جلوه ی رخسار یوسف ذره ای از نور توست
خضر از جام تو می نوشیده و مخمور توست
مادر موسی چو طفل خویش در دریا گذاشت
یا علی سرداد و او را با علی تنها گذاشت
احمد و زهرا و حیدر هرسه رمز هستی اند
محور عشقند و راز عشرت و سرمستی اند
ذره از لطف نگاه مرتضی شد آفتاب
ظلمت از فیض حضور پاک او شد نور ناب
حلقه ی زنجیره ی "لولاک" میلاد علیست
قصه ای از خلقت افلاک میلاد علیست
مصطفی و مرتضی چون آفتاب و سایه اند
مسلمین بی علی تجار بی سرمایه اند
رهرو دین خدا سرمایه اش مهر علیست
عشق را یک آیه آن هم آیه اش مهر علیست
سائل و انگشتر و انفاق در حال نماز
آیه ی توصیف او آمد ز حی بی نیاز
من چه می گویم که در وصفش زبانم الکن است
وصف گل در این چمن کی کار خاری چون من است
ای زبان توصیف او از هیچکس ناید خموش
شیعه ی او باش و در رهپویی راهش بکوش
شعر "مسعود" ار قبول افتاد لطفش کم مباد
سایه ی باران دریغ از قطره ی شبنم مباد
قابل توجه بازدیدکنندگان محترم:
هیچکدام از مطالب و اشعار (بدون ماخذ) این وبلاگ نقل قول نمی باشد.لذا تقاضا دارم از نقد مطالب دریغ نفرمایید.(مسعود)
------------------------------------------------
دلا باید ز نی نالیدن آموخت
ز چشم چشمه ها جوشیدن آموخت
ز آب چشمه و نیزار سرسبز
به دشت زندگی بالیدن آموخت
***
سر به نیزار بزن سر بسر ما بگذار
با پیامی به سر دیده ی ما پا بگذار
رو نمای تو به نیزار ، دل ماست، بیا
دل ما را ببر اما دل خود جا بگذار
***
به نیزارم اگر آیی شود گلزار نیزارم
نخیزد دیگر از نای من اینسان ناله ی زارم
گل رخسار تو گر بشکفد در باغ جان من
تمام عمر با یاد تو باغ پرگلی دارم
***
بیا ای خوش قدم نیزار ما را هم تماشا کن
بیا رخسار ماهت را در اینجا رشک گل ها کن
صدای ناله خیزد از دل نیزار ،اما تو
بیا لبخند شادی بر لب نیزار اهداکن
***
گذر را آب افشانید،اینک یار می آید
به گوشم نغمه ی وصل از دل نیزار می آید
همان یاری که عمری بود سوی ما نمی آمد
نمی دانم چرا آن نازنین این بار می آید!
***
به نیزاری گذر کردم نه آبی دیدم و نی نی
در میخانه ای رفتم نه ساغر دیدم و نی می
به گلزاری شدم، آنجا گلی خوش رنگ و بو دیدم
شدم محو رخش،کردم ره صد ساله در دم طی
***
من از نیزار می آیم به استقبال من آیید
ز کوی یار می آیم به استقبال من آیید
تهی گشتم زخود،نالیدم از شوقش،ولی اکنون
پر و سرشار می آیم به استقبال من آیید
***
صدای گام هایی از دل نیزار می آید
به گوشم نغمه ای آید که: اینک یار می آید
اگر نیزار سر سبز است، اما یار سر سخت است
گمانم یار سرسخت از سر اجبار می آید
***
نوای آب و سوز نی در این نیزار پیچیده ست
گمانم یک دل نازک ز دست یار رنجیده ست
چه باید کرد ؟زیرا دم برآوردن ز جور یار
به کیش عاشقان مبتلا کاری نسنجیده ست