بوسه ي پيمانه بر لب هاي دلبر ديدني است

شوخي چشمش ميان موج ساغر ديدني است

با لب ساغر مدارا كن ؛ مبادا بشكند

گر چه با لعل لبت جام مكسر ديدني است

يك دميدن نام ما را در درون تكرار كن

زين صدف هر جا برون افتاده گوهر ، ديدني است

روی تو زیباست اما ای مهِ در پشت ابر

پرده برداری گر از رخساره ، بهتر ديدني است

از فروغ چشم تو پروانه ها مجنون شدند

همت پروانه و پرواز بي پر ديدني است

هر كه آمد؛ جان و سر در پاي تو افكند وگفت:

پيش پاي دلبران انبوهي از سر ديدني است

ساقيا تكرار كن اين چرخش پيمانه را

دور مي با ماست ، اقبال مدور ديدني است

رفیق ناله ی شبگیر خویشم               

دلم تنگ خودم گشته است امشب  

اسیر آه بی تاثیرخویشم                       

اگرچه دم زمهرت می زنم من                        

ولی شرمنده ی تزویرخویشم                         

دویدم درپی دل در همه عمر                

خراب نفس بی تدبیرخویشم       

دل نالایق من عاشق توست                 

مس ام، دلبسته ی اکسیر خویشم      

ملامت بر من عاشق روا نیست            

که من بازیچه ی تقدیر خویشم    

به خوابم آمدی یک شب، وزآن شب      

پی آن خواب بی تعبیر خویشم     

ز تغییر و تغیرهای ایام                      

کنون دلواپس تغییر خویشم         

امان از دست این شمشیر غفلت           

که من قربانی شمشیر خویشم      

بود درنده شیری نفس و اینک             

چو آهویی به چنگ شیر خویشم

پریشانم ز دیر و زود ایام                         

و در زندان زود و دیر خویشم

اگر نومید از خویشم درین راه              

ولی امیدوار پیر خویشم             

درین وادی چو سربازان جانباز            

پی فرمانروا و میرخویشم           

بشو با آب رحمت لوح دل را       

که بی تو عاجز از تطهیر خویشم    

واژه هایی گفته ام زیبا ترین

هر چه زیباییست از امداد توست

ورنه هم من هم قلم رسوا ترین

نام تو مفهوم خوبی و سخاست

عشق با نام تو پر معنا ترین

در مقام صبر ، صبر از تو خجل

در مقام لطف ، بی همتا ترین

هم قیام کربلا فریاد توست

هم پیام صلح تو گویا ترین

خون دل خوردن قیام سرخ توست

صلح در عهد تو عاشورا ترین

صلح کردی گرچه اما در نبرد

حیدری کرار و بی پروا ترین

ای کریم اهل بیت ای مجتبی

ای به جمع سروران آقا ترین

من درین محضر خسی بی مایه ام

در حقیقت بی سر و بی پا ترین

لطف تو گر شامل حالم شود

می شوم از عرشیان بالاترین

ور نه بی تو با همه خلق جهان

بی کسم؛ تنها و بی مأوا ترین

مرحمت فرما به جان مادرت

ای مقام مادرت والا ترین

گناه اگرچه زیاد است امید بیشتر است

تو خود سفارش مهمان به میزبان کردی

که حرمتش بگذارید اگر چه کافراست

اگر چه نامه سیاهیم و روسیاه این دل

امیدوار در تو نه درگه دگر است

مرا کرامت تو سوی خویش می خواند

اگرچه جرم و گناهم بسوی نار براست

به باب لطف تو و باب بخششت سوگند

که نا امید نه هرگزگدای این دو در است

درون این دل سرگشته مهردلداری است

که مهر او سبب جلب مهر داور است

دلی که مهر و تولای دلبری در اوست

حریم امن و امان خدای دادگر است

اگر نظر به دلی از وفا کند  آن دل

چو عرش روشن و نورانی از همان نظر است

چنین دلی به هزاران هزار می ارزد

و از هرآنچه که خوبیست بهتراست و سر است

دلی که مهر کسی را بپرورد در خود

برای اهل محبت چو نخل باور است

ز غیر او دل خود را تهی کن و آنگاه

ببر به محضر یاری که منشأ اثر است

حریم امن خدا را به غیر او مفروش

که هر که باخت دلش را، سزای او ضرر است

هنرنه علم و نه فضل و نه مال و فرزند است

که شاد کردن دل های بیدلان هنر است

مشو به سیم و زر و زور بازویت مغرور

که افتخار ،زدن پشت پا به سیم و زر است

اسیر و بنده ی او باش و باش آزاده

که این طریقه تو را رهنمون و راهبر است

اگر که مرکب فضل و خودی است آماده

مشو سوار چنین مرکب ار چه راهور است

به جد و جهد کمر بر سلوک این ره بند

مسیر سیر الی الله صعب و پر خطر است

بدان که هیچ نماند درین سرای خراب

و هر چه جز دل پاک است درگذر است

شراره ای بدل انداز زان گدازه ی عشق

که بس نفیس و بها دار  جان پر شرر است

اگر بلا و مصیبت رسد تو را در راه

فقط امید و توکل در آن تو را سپر است

گهی به جان و گهی دل قدم زدن باید

گهی به خون دل و گاه پاره ی جگر است

گهی به دادن جان است و سربدار شدن

گهی به نیزه  گهی در تنور  در سفر است

ز بحر علم و عمل گوهر صفا بر گیر

به هرچه گوهر دیگر سرآمد این گهر است

سراغ گمشده ی خویش ازاین و آن تو مگیر

که او درون دل است  و برون ز بحر و بر است